Abre as ás

Abre as ás
da túa propria esencia...
e voa.

Aloumiñar

Aloumiñar o musgo verde

preñado de auga de chuvia,

do carballo centenario,

e atesourar o tacto dos seus latexos...

dos meus latexos.

Buscar

Andar na procura dun nome
para o corazón,
se só parece haber pel?
Latexar Sol,
aloumiñar a voz propria do peito.

Auga

De novo xunto a auga. Sempre a auga, a apaciguar a sede dos labios, a refrescar o peito que camiña. O máxico elemento de incomprensibel alquimia que me facía tolear de neno na escola: dous átomos de hidróxeno e un de osíxeno... ar máis ar: a líquido? Unha alucinante combinación que fuxe entre os dedos da man, transparente, sen cor, sen sabor (bo, a dicir verdade, a min sábeme moi boa), sen olor (aínda que eu creo que cheira moi ben)... e iso sí, con capacidade de falar e mesmo de facer música: música de chuvia, música de ondas de mar, musica de impetuoso rio, música de fervenza... música subtil de bágoa petando no chan.

Escoitando a linguaxe harmónica da auga, a súa voz colle protagonismo pleno a silenzar o eco inneccesario da estupidez humana, a de todos, a de todas, a miña propria.

Deitome á beira da auga, mollo a miña boca, fixo a miña ollada nun ponto da corrente, escoito con atención, acollo a caricia dos derradeiros  raios solares na miña face, e o tempo paralísase.

Bum-bum, bum-bum, bum-bum... percebo o tacto dos meus latexos. Vexo ocultarse o Sol tras a montaña. Sae unha lúa case que chea a se reflectir na auga.  

Pensamentos xunto á auga

Xoves 2 de Marzo. Agora estou sentado xusto á beira do Regueiro das Libélulas-Fadas. O Sol, que xa vai camiño de ocultarse na montaña, fai longuísimas sombras na folla branca do meu diario coa ponta do lapiceiro e os meus dedos. O son da auga entre a herba a facer pequenas fervenzas, é auténtica música. O ceo azul, a luz perfecta, os raios solares a agasallar calor para o corpo e a alma. Estrela e Pididita, as cadelas, fican deitadas no chan agardando por min. Hoxe descubrín que os cadeliños que ten Pididita son sete!... Qué grande nai é. Cómo os amamanta separados en dous grupos, para optimizar o reparto do seu leite. Qué perfecto todo isto!... contrasta co sofrimento que percebo non moi lonxe deste lugar. E quérese instalar a sensación de vulnerabilidade de todos... e propria. E xurde a eterna pregunta de adolescente inconformista en fase nihilista: por qué? E só atopo resposta no contraste, no antagonismo da forza vital de canto existe: no Sol, no ceo azul, na auga cristalina, nos animais e as plantas que me rodean, no bosque, na montaña. E só acerto a dicir:
Dignidade existencial!!!                                                

Noite Vella

Non existe reloxo...

só Sol e máis latexos.

photo by antòniu

última puesta de Sol del año/derradeira posta de Soldo ano

OUTONO

Os beizos dos meus ollos

beben o sangue  

do cálice maduro do outono...

A primavera ama. Ama en cada folla parida, en cada flor aberta, en cada latexo de paxaro ceibe.

A primavera sorrí, oferece o seu sorriso máis amabel nos seus silandeiros labios.

A primavera ensina, ensina sabedoria existencial en cada páxina do seu libro. En cada verba, en cada letra... na nosa páxina tamén.

photo by antòniu

photo by antòniu

Instante

Inmortalizar un instante diante da inmensidade da mar, borracho de luz, de escuma de ondas e de area... en incansabeis grolos da garrafa do sacro elixir laranxa do pai Sol. Amén.

Carballa da Rocha

A Carballa da Rocha, é un espectacular carballo (Quercus robur) que mora nun fermoso enclave do lugar da Saínza, no concello de Rairiz de Veiga (Ourense) .  Recebe a súa denominación en feminino  xa que dalgunha maneira é considerada como a nai de todos os carballos, pola idade ( calcúlaselle máis de cincocentos anos ) e polas dimensións (máis de 8 metros de perímetro e case que 40 metros de altura). A sensación que un ten segundo se vai aproximando a súa beira, é a de estar diante dunha entidade moi especial e única... a mesma que se experimenta cando un chega á explanada de Gizeh e se atopa fronte á xigantesca pirámide de Keops ou cando un camiña polos xardíns que levan cara o Taj Mahal. Grazas Nica, por mostrarme tan singular árbore.

Derradeiro lusco-fusco do ano

Atardece... derradeiro día do ano.

E o pai Sol, non entende de datas nin de celebracións. Segue co seu ciclo existencial... doando latexos.

Solpor

 Vou ao encontro do pai Sol antes de que se poña no horizonte, como amante que vai ao encontro da amada, co desexo no corpo e no peito de acoller cálidas apertas e beixos. E de tal xeito, sentado no medio da irmandade do bosque, mentres recibo a súa reconfortante aperta de luz e calor; síntoo como alguén que me ama profunda e incondicionalmente... sen pedir nada a troques, sen cuestionar ren, sempre aí, todos os días do ano... durante todos os días da miña existenza.                                          
E síntoo coma agua no deserto que aplaca a sede... a sede de luz do corazón, a sede de camiño apacibel pra a propia esencia.

Apalpo os pétalos laranxas do Sol cada atardecer e saboreo o doce elixir que emana dos seus pistilos, como sacro alimento. E carexo as páxinas do libro da súa presenza, mestras garantes do significado da miña presenza...                                        
Na presenza de todo, na presenza de todos.

A miña amiga

Amiga...
de novo

xunto ti.

Ou quizais,

sempre estabas
comigo...

dentro

do meu peito.

A miña amiga mar.

LATEXOS

Os latexos son o eco do Sol, a voz leda que alimenta ao peito que camiña, a sabedoría do bo ser e o ben estar, a garantía do significado da propria esencia, a luz que alumea ao corazón, a auténtica verba do libro da existencia, a verdadeira fonte que aplaca a sede... de latexos.

Nai mar

Acoller

o murmurio da mar,

no peito...

como canto da nai

ao neno no berce

para que durma.

E retelo permanentemente.

O Universo dunha flor

Viaxo no Universo

dunha flor

con corpo de formiga...

Árbore

Camiño polos territorios da irmandade do bosque. Camiño percibindo entre a néboa as figuras maxestosas das árbores espidas, decatándome da singularidade de cada unha.

Cada árbore presenta un porte determinado, unha distribución concreta das súas ponlas, un grosor e unha estrutura definida do seu tronco… unha orientación, unha altura.

Cada árbore ten a súa propria presenza e esencia.

Cada individuo deixa albiscar a súa propria idiosincrasia… e non podo evitar ver paralelismo cos seres humanos.

… me sentir, afortunadamente, un pouco árbore.

Paseo polo bosque

Camiño pola irmandade do bosque
sentindo cos meus pés
o tacto cálido das roupaxes das árbores
deitadas no chan.
E as mesmas folerpas de neve
que acarician os seus corpos espidos...
acarician a miña face.

Nutro

Nutro o peito
co arco da vella de follas
da montaña

Amiga... lembras?

Lembras amiga, a forza dos meus latexos brincando no peito, en sublimes solpores de gaivotas ceives... xunto ti? Lembras o roce dos meus beizos acollendo as fragrancias do teu alento? Lembras o tremente tacto da miña pel aloumiñando o teu impetuoso corpo? Lembras a miña boca muda e os meus ouvidos eternamente abertos aos sedutores murmurios da túa voz? Lembras as miñas olladas perdidas na inmensidade dos teus ollos... tolamente namorado de ti?

Lembras, amiga mar? Amiga mar ausente.