Etiquetas

jueves, 2 de marzo de 2017

Pensamentos xunto á auga


Xoves 2 de Março. Esta noite estiven de garda no centro de saúde. Agora estou sentado xusto á beira do Regueiro das Libélulas-Fadas. O Sol, que xa vai camiño de ocultarse na montaña, fai longuísimas sombras na folla branca do meu diario coa ponta do lapiceiro e os meus dedos. O son da auga entre a herba a facer pequenas fervenzas, é auténtica música. O ceo azul, a luz perfecta, os raios solares a agasallar calor para o corpo e a ialma. As cadelas (Estrela e Pididita), deitadas no chan agardando por min. Hoxe descubrín que os cadeliños que ten Pididita son sete!... Qué grande nai é. Cómo os amamanta separados en dous grupos, para optimizar o reparto do seu leite. Qué perfecto todo isto!... contrasta co sofrimento que percebo perto, en irmáns e irmás de existencia. E quérese colar a sensación de vulnerabilidade de todos e propria... e xurde a eterna pregunta de adolescente inconformista en fase nihilista: por qué?. E só atopo resposta no contraste, no antagonismo da forza vital de canto existe: no Sol, no ceo azul, na auga cristalina, nos animais e as plantas que me rodean, na montaña. E só acerto a dicir, se cadra coma contraste ao contraste: Dignidade existencial!!!                                                

No hay comentarios:

Publicar un comentario